Over die Roman die ik misschien ooit zal gaan schrijven

Oké, oké, ik zal ophouden met het begroeten in andere talen. Binnenkort. Morgen. Oké?
Good day, my dear readers,

Ik beloof het. Dat was de laatste. Anders moet ik Google Translate gaan gebruiken en dat is ook zo... amateuristisch... xd

Roman
Oké, om te beginnen: ik zit te twijfelen over een titel (voor àls ik het verhaal ooit ga schrijven, wat ik waarschijnlijk ga doen). Als jullie een goede titel hebben, moeten jullie het me laten weten. :)
Ik houd al een tijdje een lijstje bij met willekeurige quotes en teksten en titels die me te binnen schieten, en de romantische titels die ik deze drie maanden bij elkaar heb gesprokkeld zijn 'Between One and Two' (die niet helemaal past omdat ik dacht aan de tijd (1 uur en 2 uur; wat er allemaal in 1 uur kan ontstaan/veranderen) of dagen (dag 1 van maand [huppelepup] en dag 2 van maand [huppelepup]; wat er allemaal in 1 dag kan ontstaan/veranderen), 'Behind the Masks' (die ook niet helemaal past aangezien die titel gaat over het verhullen van ware identiteiten, het gaat (tot nu toe, dan, vaak verander ik dingen als ik het echt uit ga werken) over een jongen en een meisje die allebei omwille van persoonlijke redenen hun ware "ik" verhullen door een masker op te zetten. Verder heb ik nog niet echt een goed idee... xd), 'The Most Beautiful Nightmare' (die ook niet echt past aangezien ik een idee heb voor een Fantasy/Science Fiction element die daarin voorkomt (dat element is dan de 'nachtmerrie' en dat 'mooiste' is dan dat ze elkaar ontmoeten in de 'nachtmerrie' en zo...) en 'Beautiful Tragedy' (die op zich wel zou kunnen... op zich... maar het klinkt zo dramatisch (het verhaal is ook dramatisch, maar dit klinkt... zo... overdreven dramatisch... (wat het verhaal eigenlijk ook wel een beetje is... xd))).
Oké, ten tweede: ik zit te twijfelen over de verhaallijn. Ik ben zo'n verschrikkelijk wreed persoon dat ik meerdere (een stuk of twintig) manieren heb bedacht hoe hun levens kunnen worden verwoest door hun liefde (of haat... muwahahahaha). Nou ja, het punt is dat ik het maar aan één of twee personen wil vertellen (sowieso aan jou, Jackie, en waarschijnlijk aan Hatice, want zij was de eerste (op mijn zus na, want die spiekte in mijn notitieblok, dus eigenlijk de tweede) die mijn hele versie had gelezen en die deze had geanalyseerd en tips had gegeven waardoor ik nu al wat meer informatie en ideeën in mijn hoofd heb, plus dat de tekst die jullie eerder hebben gelezen er nu zo uitziet (hij is nu beter)), maar dat ik me afvraag of er ook anderen zullen zijn die een voorkeur hebben wat betreft de verhaallijn (sowieso, onthoud: I'M UNSTOPPABLE!, dus: hoe erg je ook gaat proberen er een lief, schattig, (klef-)romantisch verhaal (en er een mooi einde (mooi kan ook betekenen dat je moet huilen omdat er iemand sterft... dat noem ik eigenlijk mooi... ik houd van dat soort eindes), dus... "schattig", "lief", "(klef-)romantisch" (zoals ik eerder al had gezegd)) van te maken: ik zal het verwoesten. Serieus, zie het alsof hun liefde een huis is... I COME IN LIKE A WRECKING BALL! Oké, dat moest gewoon eventjes... xd). Ik denk niet dat er iemand zal zijn die zijn of haar mening wil geven, maar dat boeit me niet. Wees niet bang: I VOLUNTEER! (zie mijn verhaal maar als de Honger Spelen, of je overleeft het wel, of je wordt vermoord door mijn wreedheid... x3) Ik zou het fijn vinden als je je mening zou geven. Dat was wat ik bedoelde. Voor als het niet duidelijk was... xd

Personages
Even een overzicht van wat ik tot nu toe heb (het is niet zo veel... xd)... wacht maar af... zijn oogkleur is zo... zo... PERFECT! Waarom bestaat hij niet echt? ):
Noël (tweede naam en achternaam: voorlopig onbekend)
- Geslacht: Mannelijk
- Leeftijd: 18
- Lengte: 1.82 cm
- Gewicht: 81.82 kg
- Haarkleur: Variërend tussen Ebbenhout en Chocolade-bruin
- Oogkleur: Nachtblauw
(Kijk. Kijk. Kijk! Ik heb gewoon al een idee voor een quote met zijn nachtblauwe ogen... *zucht vertederd*)
- Geschiedenis: voorlopig geheim

Lucille/Lucy/Luce (eerste naam: in behandeling, tweede naam en achternaam: voorlopig onbekend)
- Geslacht: Vrouwelijk
- Leeftijd: 17
- Lengte: 1.68 cm
- Gewicht: 66.23 kg
- Haarkleur: voorlopig onbekend
- Oogkleur: Grijsgroen
- Geschiedenis: voorlopig onbekend


Nou ja... als jullie nog ideeën hebben, laat het me weten! :D

Lots of Love,
Juliette

Verhalen Plaatsen en Kortverhaal

Hm... Duits, Frans...
Buenos días, mis queridos lectores!

Oké, met de deur in huis vallen. Daar ben ik slecht in. Als de deur op slot zit krijg ik hem namelijk niet zo makkelijk open. Ik ben niet zo sterk... xd

Verhalen Plaatsen
Ik heb nu verschillende pagina's voor mijn verhalen, maar als je die pagina bijwerkt krijgen jullie daar geen melding van. Om elke keer een bericht te plaatsen dat ik een hoofdstuk heb geplaatst is ook weer zo- zo... nou ja, overbodig... lijkt me, dus zat ik me af te vragen of ik gewoon de berichten moet plaatsen met dan als titel, bijvoorbeeld: Made in Heaven – Chapter One: "Forgiving nor Forgetting", zodat jullie het daar gewoon kunnen lezen. Dan voeg ik wel gewoon een label toe per verhaal, zodat ze makkelijker terug te vinden zijn aangezien ik ook nog andere dingen ga plaatsen, en dan waarschijnlijk ook van andere verhalen. Dus, ik vroeg me eigenlijk een beetje af wat jullie handiger zouden vinden, dus, nou ja... als je dat zou willen zeggen zou ik daar heel blij mee zijn. ^-^

Kortverhaal
Veel van jullie weten wel wat een kortverhaal inhoudt, toch? Zo niet, zal ik het even uitleggen. xd
Kortverhaal - 7.500 of minder woorden
Novelette - 7.501 tot 17.500 woorden
Novella - 17.501 tot 40.000 woorden
Novel - 40.000 of meer woorden
Oké, tot nu toe, als mijn verhalen nu, hier, prompt zouden stoppen, zouden ze Novelettes zijn. Maar ze zijn nog niet af, dus waarschijnlijk worden ze wel Novella's of Novels. Maar goed, dat geldt dan voor Made in Heaven en De 25ste Hongerspelen.
Aangezien ik mezelf veracht voor het feit dat ik absoluut géén kortverhalen kan schrijven, wil ik een kortverhaal (die waarschijnlijk een Novelette wordt) schrijven. Omdat het kan, omdat ik het wil. Omdat ik ook beter wil worden in het schrijven van korte verhalen, omdat ik daar nu echt verschrikkelijk in ben. Serieus, ik moet van mezelf echt áltijd eerst de hele verhaallijn en de personages uitdenken, terwijl dat helemaal niet per se van belang is bij een kortverhaal. Dus, een uitdaging voor mij. Ik hoop dat het wat gaat worden. Zo niet, heb ik tenminste bewijs voor later dat ik een verschrikkelijke schrijfster was wanneer het neerkomt op kortverhalen.
Maar dus, ik heb een aantal ideeën, maar bij geen van allen denk ik nou echt: díe is goed. Nee, ze zijn allemaal een beetje... gewoon... onorigineel... standaard... veelvoorkomend... dus, nee, ik heb nog niet echt een idee, maar als ik een idee heb laat ik het jullie direct weten door de proloog (als het verhaal een proloog heeft) of het eerste hoofdstuk te plaatsen.

Adios amigos! (Waarom heb ik nu zin in Flamenco dansen?)

Made in Heaven + Een Roman die ik misschien ooit zal gaan schrijven

Omdat mijn vorige begroeting in het Duits was, zal ik deze keer met iets anders beginnen. :)
Bonjour, mon chers lecteurs,
Ik zal het niet zo langdradig maken als in het vorige bericht, maar er zijn wat dingen die ik jullie wil vertellen. In het vorige bericht had ik het over wat ik in de vakantie had gedaan, maar er is iets wat ik ook in de vakantie heb gedaan, maar waar ik niet over heb verteld en waar ik stiekem heel trots op ben en jullie stiekem ook trots op zouden moeten zijn. Dus, laat ik maar beginnen. ^-^

Made in Heaven
Zoals jullie weten was ik van plan om Made in Heaven te herschrijven, en ik ben elke dag van de vakantie bezig geweest met het herschrijven van Made in Heaven. Ik heb de Samenvatting, de Proloog (ik weet niet zeker of ik hem erin ga houden, en anders kies ik een ander moment uit, want nu is het een beetje zinloos omdat het niets toevoegt aan het verhaal... ik zat te denken aan een kort fragment uit de Bijbel over Lucifer of zoiets...), een deel van Hoofdstuk 1 en heel Hoofdstuk 2 al herschreven. Dus, is dat niet fantastisch? In de twee weken die nu nog resten totdat ik weer naar school ga, wil ik alles herschreven hebben, en dan zal ik de herschreven versie op Wattpad én op mijn blog posten. Ik hoop dat jullie het zullen lezen, want ik vind persoonlijk de herschreven versie veel en veel beter dan de oudere. Serieus, ik had koolstofdioxide opgeschreven in plaats van oxygenium. *slaat zichzelf op voorhoofd* Koolstofdioxide bestaat uit 1 koolstof-atoom en 2 zuurstof-atomen. Oxygenium bestaat uit 2 zuurstof-atomen. Zonder het koolstof-atoom! *slaat zichzelf nog eens op voorhoofd*

Een Roman die ik misschien ooit zal gaan schrijven
Oké, ik ben niet zo van de romantiek, maar dit... nou ja... Jackie, als je dit leest, je weet waarschijnlijk nog wel hoe ik erop gekomen was. We gingen dus naar het Archeon (ja, toch?), en op de terugweg zat ik naast Jackie. We deden een soort spel waarbij we moesten schrijven. De ene keer was het dat je een idee voor een verhaal moest verzinnen en dat de ander daar een hoofdstuk van moest schrijven (ik heb mijn idee gehouden, misschien ga ik die ook nog wel eens gebruiken), en de andere keer was dat je een stuk van het verhaal schreef en de ander het af moest maken. Het stuk van het verhaal dat ik toen had geschreven, heb ik ook bewaard, en ik keek er naar in mijn vakantie, veranderde het een klein beetje, voegde mijn eigen einde toe en gaf de mannelijke personage een naam en uiterlijk. Over de vrouwelijke personage ben ik nog niet uit... ik dacht aan Luce of Lucy, maar dan Luce meer als bijnaam, maar ik vond ook dat Lucille dan bij haar zou kunnen passen. Afijn, de mannelijke personage heet Noël, en zijn oogkleur wordt ontrafeld in het verhaal. De rest houd ik geheim. :3

"Gaat het?" Hij steekt zijn hand uit, en nadat ik mijn hand in die van hem leg, trekt hij me op zodat ik recht sta. Ik knik, nog steeds verward en in een trance waaruit ik niet kan ontsnappen.
"Bedankt..." Een gemompelde fluistering verlaat mijn lippen en ik klop voorzichtig de modder van mijn spijkerbroek af.
"Graag gedaan. Het was een voorrecht om je te helpen." Hij glimlacht naar me, en nog steeds niet helemaal terug in de realiteit glimlach ik zwakjes terug.
"Laten we... gaan..." Ik maak aanstalten om te vertrekken, maar hij pakt mijn arm stevig vast zodat ik niet terug kan.
Waarom?, is zijn vraag die hij me stelt terwijl hij me naar zich toekeert zodat ik gedwongen ben in zijn nachtblauwe ogen te kijken.
"Waarom? Waarom doe je zo? Waarom lijkt het alsof alles is veranderd, alsof niets meer is wat het bedoeld was om te zijn?"
"Het was nooit de bedoeling geweest dat wij elkaar hadden ontmoet. Het was nooit de bedoeling geweest dat wij elkaar liefhadden. Alles is een vergissing! Ik houd niet van je, ik heb nooit van je gehouden! Wij waren nooit bedoeld om samen te zijn!" Een snik verlaat mijn lippen, en hij kijkt me gebroken aan. "Het- het spijt me... ik had nooit-"
"Het is oké. Ik begrijp het." Hij draait zich om en verwijdert zich langzaam van me. Stap voor stap een ruimte creërend die ons voor altijd van elkaar zal scheiden. Flitsen van herinneringen schieten voorbij aan mijn netvlies, als een sneltrein die voorbij raast om alles wat me ooit lief was mee te nemen naar een plek die ik nooit zal weten te traceren. Weg van me, totdat ik alleen achterblijf in een wereld vol eenzaamheid en verdriet.

Oké, Jackie, weet je het nog? Dat in de oorspronkelijke versie zijn oogkleur zeegroen was en dat het waarom?-gedeelte in de verleden tijd geschreven was? Vast niet, maar dat maakt ook niet uit.
Wat ik vooral wilde weten is of het jullie interessant zou lijken om een verhaal te lezen dat dit als proloog heeft. Of als epiloog. Voor het dramatische effect dat je de wetenschap bezit dat het nooit meer goed zal komen tussen die twee. Serieus, ik heb een heel dramatisch verhaal in mijn hoofd. *wrijft handen grijnzend samen* (oké, dat deed me denken aan Xanten toen ik met Amber de hele tijd heel eng aan het doen was... xd)
Maar goed, als jullie het heel lief vragen onthul ik misschien een klein gedeelte van mijn hersenspinsels. Over de verhaallijn, over de mannelijke personage, en, als ik eindelijk beslist heb hoe de vrouwelijke personage in elkaar zit en wat haar naam is, ook wat over haar.

Toedels! :D (ik heb een hekel aan dat woord, waarom gebruik ik het dan? *slaat zichzelf op voorhoofd*, en ik heb begroet in het Frans, dus waarom eindig ik niet in het Frans?)
Gros bisous! ;)

Terug van Vakantie

Guten Tag, meine lieben Leser,
Klinkt dat niet zo... zo... aardig? Ik weet niet. Ik vond Duits eerder een gromtaal, maar als je het op een vriendelijke, zachte manier zegt, klinkt het heel mooi. Ik weet niet wat ik later ga kiezen, aangezien je maar één "vreemde" taal mag uitkiezen. Persoonlijk vind ik Italiaans mooier dan Frans, maar ik vind Duits even mooi als Frans. Afijn, ik kies sowieso Latijn, want ik heb zo'n vermoeden dat ik een artsenopleiding wil gaan doen. Zomaar een vermoeden. Niets staat vast.

Vakantie
Volgens mij heb ik iets met Duitsers op campings. Om de één of andere reden sluit ik veel gemakkelijker vriendschappen met Duitsers dan met Nederlanders. Vreemd, want ik heb maar 25% Duits bloed, en iets van 72% Nederlands. De overige drie procent zijn Frans (2%) en Italiaans (1%).
Maar, dus, twee jaar geleden was ik op vakantie in Italië, aan het Gardameer. Daar raakten mijn zus en ik bevriend met twee Duitse jongens die neven van elkaar waren nadat ze ons met water bekogelden en eentje per ongeluk (dat hoop ik maar) een flesje naar mijn hoofd gooide (ik ben goed in ontwijken (dat is één van mijn weinige kwaliteiten als het komt op lichamelijke beweging), dus hij raakte me niet (gelukkig)). Merel had voorgesteld dat ik een privé-detective of een spion kon worden, en dat kan best kloppen, want ik weet altijd alles van iedereen zonder dat zij ook maar iets over mij weten. Ghe, sneaky. Dus, ik kwam er diezelfde dag achter dat ze achter ons "woonden", en de dag daarna stuurde mijn moeder ons erop uit om aan te "kloppen" bij hun "deur" (ze hadden een tent (eentje die al vooropgezet was), dus drukten we onze vuisten in het vak dat je kon openritsen). Ik vluchtte weg. Ha, sneaky. En mijn zus stond daar voor hun "deur". Ik ben sneaky, weet je nog? Ik stond aan de andere kant van de weg, zodat ik kon horen wat ze zeiden, plus dat ik ze kon zien, maar dat ze mij niet konden zien. Ha, sneaky, ik zei het toch? Oké, ze spraken geen Engels. En mijn zus maakte vreemde armbewegingen terwijl ze duidelijk articulerend (of stotterend) zei: "Do you (de wijsvinger werd priemend uitgestoken) want to... swim (rondcirkelende armgebaren die de schoolslag voor moesten stellen)...?". Nou, dat wilden ze wel. En toen werd ik verplicht gesteld mee te gaan. En ik vluchtte weer weg, vaak. Nou ja, ik vond het nogal beschamend. Omdat ze mijn naam niet goed uit konden spreken (Julieh?), had ik duidelijk articulerend de 't' herhaald, een aantal keer. Vanaf toen was ik omgedoopt tot 'Juliet-t-t-t-t'. Waar dit hele verhaal op slaat is dat het een inleiding is, op het verhaal van dit jaar. Dus: ik moet niet zoveel onzin uitkramen (het was werkelijk gebeurd, dus eigenlijk is het geen onzin, maar het is wel onzinnig), en overgaan op het verhaal.
Dit jaar waren we op vakantie in Nederland, dit was omdat het de eerste keer in tijden was dat we gingen kamperen, en als er iets fout zou gaan zouden we nog terug naar huis kunnen, overnachten bij kennissen, vrienden of familie of hulp zoeken bij winkels die ze in het buitenland niet hebben. Eerst gingen we naar Texel, daar hadden we hele leuke buren. Zij kwamen niet uit Duitsland, maar toch. Ze waren leuk. De eerste dag hadden we de zonsondergang gezien (zonder hun), en de tweede dag gingen we eerst lopen door de Slufter (getderrie, eerst was het heide en toen zakten mijn prachtige *kuch* voeten weg in zwarte modder (ik geloof dat er vogelpoep in zat) en was ik "Big Black Foot"), en 's avonds (of eigenlijk 's nachts) gingen we samen met onze buurtjes zeevonk bezichtigen. Dat was gaaf. Het is een natuurverschijnsel dat maar eens in de zoveel tijd voorkomt. De wind moet uit het Noorden of uit het Noord-Oosten komen, de maan moet in zijn laatste kwartier zijn en het water moet warm zijn. Dan, dan, mijn liefste lezers, dan verschijnt het wonder. Het zijn algen. Groene algen die lijken te sprankelen, die een groen of blauw licht geven als de golven op het wateroppervlak of op het strand neerslaan. We gingen zwemmen, en het leek alsof je groene glitters op je lichaam had. Ik voelde me een discobal. Een lachende, gelukkige discobal. Want het was prachtig. De derde dag huurden we fietsen en fietsten we door de zuidkant van Texel. We begonnen bij de Koog (daar stond ook onze camping) en eindigden uiteindelijk bij Den Burg. De fietstocht was 32 kilometer lang, en ik had zonnebrandcrème en zweet in mijn ogen waardoor ik niets kon zien. Het was ondraaglijk. Maar ook leuk. De vierde dag hebben we niet zoveel gedaan. Mijn vader wel. Hij ging de noordkant van Texel doorfietsen, maar mijn moeder, zus en ik bleven in de tent. De dag daarna regende het, en de volgende dag vertrokken we.
Diezelfde dag kwamen we aan in Maarn, bij de camping Laag Kanje. De eerste dag hebben we niet echt wat gedaan, alleen maar wat gezwommen in het Henschotermeer, de tweede dag was hetzelfde, maar de derde dag begonnen we aan onze sportiefste ervaring van de vakantie. Serieus, nee, echt waar, serieus. We hebben zeven uur achter elkaar, zonder pauzes, zonder eten, met maar weinig water, gekanood, en we hebben die vierpersoons-kano over bruggen en sluizen getild en getakeld. We hebben door dikke lagen kroos gepeddeld en we hebben tegen de wind in gevaren. Daarna, na die vermoeiende, overweldigende lichamelijke inspanning, hebben we een shoarma-broodje gegeten in Amersfoort. Mijn moeder dacht dat het ketchup was, die rode fles. Ze spoot hem zowat helemaal leeg op haar broodje. Ghe. Het was sambal. De vierde dag hebben we niet echt wat gedaan, we hebben tapas gegeten in Utrecht, bij Winkel van Sinkel, en de vijfde dag heb ik samen met mijn vader (mijn moeder en zus gingen niet mee, zij gingen een twee uur-durende yoga-cursus doen in Amsterdam) 35 kilometer gefietst door storm en regen. Serieus, het onweerde en het water regende met bakken uit de hemel. Maar het was wel gezellig. Want na regen komt zonneschijn! Jup. De volgende dag vertrokken we.
Misschien was "zonneschijn" een synoniem voor "noodweer". Toen we in Noord-Holland bij de Kennemer Duincamping aankwamen, was het nog lekker, zonnig weer. We hebben de tent opgezet en we hebben geslapen. Rond middernacht schrok ik wakker. Daarna had ik ook niet meer geslapen. Ik hoorde onweer, en de regen denderde neer op ons dak. 's Ochtends was het hetzelfde verhaal, er was geen verandering in gekomen. De bodem om onze tent stond onder water en het dak lekte door (een klein beetje maar). We hebben alle tassen afgedekt met plastic zakken, en nadat mijn moeder had beslist dat wij (de "vrouwen") gezellig naar Haarlem zouden gaan om te gaan shoppen, lieten we mijn vader achter in de tent. Waarom zouden we ook gaan shoppen? Ik had er ook geen zin in. Noch had ik zin in een kopje koffie (mijn moeder's woorden) in een "leuk, gezellig" cafeetje. Het was nog een hele opgave om überhaupt bij onze auto aan te komen (ze hadden een aparte parkeerplaats buiten de camping), en toen we onder het afdakje van de receptie stonden te wachten hing de donderwolk boven ons hoofd. We waren nog niet eens één minuut onderweg of we zagen de ramp al. De straten stonden helemaal blank, onze wielen waren helemaal verdronken onder water, en bij elke millimeter die we vorderden ontstond er een levensgrote fontein. Mijn moeder had maar één hand voor het stuur, omdat ze de andere voor haar hand hield en jammerde ("o- o mijn god... mijn god... o mijn god... OH! OH! OH! Ooooo mijn GOD!" ze is niet eens gelovig). Bij de eerste rotonde die we zagen keerden we ons om, en reden we over het fietspad (dat ze daar geen boete voor heeft gekregen) terug naar de camping. Mijn moeder schreeuwde in de microfoon dat we "onze spullen op gingen halen" en na overleg van de jongedame in de receptie met haar oudere collega (ze was nog zo jong... en verward, volgens mij) werd de slagboom geopend en reden we naar onze tent. Daar vond een kleine discussie plaats. Tussen mijn moeder en vader. Maar het komt erop neer dat we onze spullen inlaadden (niet alle) en mijn vader ons naar zijn moeder reed, aangezien we daar al zouden gaan eten 's avonds, en we hadden al overlegd en we konden ook al om twaalf uur komen. We hebben daar gegeten, spelletjes gespeeld, en daarna zijn we weer terug gegaan. Niet veel bijzonders. Er dreven geen dode muizen door onze tent en onze spullen waren niet doorweekt, want de tent had maar een klein plasje doorgelaten. En we hadden geen muizen in onze tent. Al waren er wel muizen op de camping. We hadden wel een muis in onze tent in Texel, maar dat is een ander verhaal. Nou ja, we hadden dus de tent gedroogd en hadden gewoon daar geslapen. De dag daarna miezerde het een beetje, maar dat was niet erg. Toch hebben we niet veel gedaan. We hebben überhaupt niet veel gedaan. We hebben een rondtochtje gemaakt langs Volendam, Edam, Monnickendam en Marken, we zijn naar Haarlem en Alkmaar geweest en naar het strand. Dat was alles wat we in Noord-Holland hebben gedaan. Dus, nu over naar het "Duitse" gedeelte. Want, nou ja, dat was het hele punt van dit verhaal. xd
We kwamen een Duits meisje tegen, en nou ja, zij was heel aardig. We hebben één avond met elkaar doorgebracht (driekwart Engels, dertien procent Nederlands en twaalf procent Duits pratend, met af en toe een "Scheiße" als we een woord niet wisten), maar dat was genoeg. Het was heel gezellig, echt waar, maar de dag daarna waren zij naar Alkmaar, en de dag daarna vertelde ze dat haar vader haar knie had gebroken tijdens het fietsen. Hij liep die dag langs ons, met zijn hele been verpakt in blauw verband, stap voor stap zich in moeizame bewegingen voortbewegend, maar hij hield het echt niet makkelijk vol. Die dag zijn ze naar huis gegaan.
's Avonds kwam er een Nederlands meisje langs bij onze tent om te vragen of wij wat "leuks" wilden gaan doen die avond. Oké, dat leek ons wel "leuk". Al vanaf het eerste moment dat ik haar stem hoorde wist ik dat ze meer een type zou zijn voor me zus, net zoals dat het Duitse meisje meer een type was voor mij. Ze hadden het heel gezellig, volgens mij, maar ik zat er maar een beetje nietsdoenend bij. De avond daarna hadden mijn zus en zij weer een groot plezier, en ik ook. Met mijn mobiel. Goddank, Hatice, dat jij er die avond voor mij was. We hebben gepraat over het feit dat ik dezelfde naam heb als Juliette, de hoofdpersonage van de boekenreeks 'Touching Juliette', en dat zij en ik er ook nog eens hetzelfde uitzien. We hadden het over het grote verschil tussen ons, dat Juliette in Breek Me voor Warner valt, en dat ik het liefst Warner vermoord zodra ik de kans heb. Dat Juliette Adam achter zich laat (waarom?! Waarom?!), terwijl ik Adam wil knuffelen. Hatice wil Adam ook knuffelen. En zeg nou zelf, wie wil je eerder knuffelen?: "ZE IS VAN MIJ" of "Ik raak haar niet kwijt" (in het Engels: "SHE WILL CHOOSE ME" of "I will not lose her"). Adam, serieus. Adam. Die lieverd. Ik wil hem knuffelen. Hoe dùrft Juliette Adam zomaar achter te laten en voor Wàrner *kijkt afkeurend* (die klootzak) te kiezen? Ik ga serieus de boeken tegen de muren smijten en bladzijden uit de boeken scheuren als Juliette voor Warner kiest. Serieus, straks vermoord ik mijn naamgenote nog.
Even een fragment uit het gesprek van Hatice en mij:
Ik: "Ik wil Adam knuffelen.
Serieus.
Ik meen het."
Hatice: "Ik heb de laatste deel nog niet gelezen."
Ik: ":O
Ik.
Wil.
Hem.
Knuffelen."
Hatice: "Ik ook!
Kunnen we hem niet klonen? Dan kunnen we hem beide knuffelen."
Ik: "Wat klinkt liever:
Ik zal haar niet verliezen,
of
Ze is van mij?
:p Ja. Kom. We gaan naar de toekomst reizen, ontvoeren hem en stelen een hypertechnologisch instrument om hem te vermenigvuldigen."
Hatice: "Ja! :D Wacht, we moeten ons eerst vermommen... Ik heb volgens mij wel ergens wat pruiken liggen. (:"
Ik: ":p Hij zal me toch niet proberen te kussen als ik mijn naam zeg? We zien er ook nog eens hetzelfde uit! :O
Serieus. Ik heb bruin haar en blauw/grijs met een klein beetje groene ogen..."
Hatice: "Hé, niet eerlijk! *overweegt haar naam en uiterlijk te veranderen.*"
Ik: ":p Ik vond het echt eng toen ik het las. Ik dacht dat Tahereh Mafi over mij aan het schrijven was... xd"
Hatice: "xD Ik moest ook steeds aan jou denken. :p"
Ik: ":p
STILTE
Alleen zou ik NOOIT voor Warner kiezen."
Oké, dames en heren. Was dat interessant, of niet? Nou ja, ik vind van wel. :p We hebben nog een tijdje zo doorgepraat, tot half twaalf, om precies te zijn, omdat mijn ouders het licht uit wilden hebben omdat ze wilden slapen. Ouders toch, ze slapen eerder dan hun kinders als ze op vakantie zijn. xp
Zaterdagavond hebben we alles ingepakt en hebben we nog even bij Castricum aan Zee gegeten (mijn moeder nam een "Kids Kroket". xd Ha, dat was echt geniaal. xp), waarna we naar huis zijn gereden. Aangezien ik mijn boek "Gevangen Vogel" zo snel mogelijk uit wilde lezen (het is een boek over de Tweede Wereldoorlog, het is gaaf, serieus, je moet het gaan lezen. Ik had toen al "Dodenrit" gelezen. Die is ook gaaf, serieus, het is een thriller, en ik heb gemengde gevoelens over Kit. Aan de ene kant is hij een klootzaak, aan de andere kant is hij een "best-wel-lieve-en-schattige klootzak", zoals ik het naar Hatice had geschreven.) heb ik met mijn zaklamp-app een lamp aangezet en met de laatste accu van mijn batterij mijn boek in licht gehuldigd zodat ik verder kon lezen. Ik had hem uitgelezen, ook dat nog. Om tien voor half twaalf was ik klaar.
Oké, er is nog zoveel dat ik jullie wil vertellen, maar ik zeg alleen maar dit:
"I've got some reading to do,
I've got some reading to do-ho! *doet vreugdedans*"
Dat is ook zoals ik het naar Hatice stuurde. Maar toen stond er een foto bij van alle boeken die ik van de bibliotheek heb geleend, en eentje van mijn oma die mijn zus heeft geleend (en ik weg heb gesneakt). Het zijn er zeven, oké, hier komen ze, van onder naar boven:
"De Linkerhand van God", Paul Hoffman -Science Fiction
"Samensmelting", Veronica Roth -Science Fiction
"Opstand", Veronica Roth -Science Fiction
"Verwoest Me", Tahereh Mafi -Science Fiction
"Waanzin", Mel Wallis de Vries -Detective
"Het Achterhuis", Anne Frank -Oorlog
"Verhaaltjes, en gebeurtenissen uit het Achterhuis", Anne Frank -Oorlog
Heb ik al gezegd dat Science Fiction en Fantasy mijn favoriete genres zijn? Volgens mijn blijkt dat ook wel. *grijnst*

Nou ja, Lots of Love,
Juliette (die Adam kiest, en Warner vermoordt)

P.s. Een fragment uit het gesprek van Hatice en mij van vandaag:
Ik: "I've got some reading to do,
I've got some reading to do-ho! *doet vreugdedans*"
Hatice: "Ziet er allemaal leuk uit. ^-^"
Ik: "Warner is een klootzak. Maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om deel 1,5 niet te lezen... xd"
Hatice: "Helemaal mee eens. :p Ik vind wel dat hij ergens... meevalt, maar hij blijft een stommeling."
Ik: "Als Juliette voor hem kiest moet ik me inhouden om het boek niet aan flarden te scheuren en tegen de muur aan te gooien... xd"
Hatice: "Wacht maar tot je Breek Me leest... Ik kreeg serieus woede-aanvallen toen ik dat las. *fronst*"
Ik: "Mu- als ik Juliette was (wie ik ben) had ik Warner direct vermoord..."
Hatice: "Als ik haar was (wie ik niet ben) had ik hem opgesloten en voor een lange tijd mishandeld."
Ik: "Als ik Juliette was (wie ik ben) zou ik Warner (zijn echte naam is Aaron! Waarom?! Waarom?! Die naam vond ik juist leuk... ): ) in zijn gezicht slaan en voor Adam kiezen *adem stokt*."
Hatice: "Dat sowieso. Ik begrijp haar niet. Ik vond Tahereh Mafi een heel goede schrijfster, nu nog steeds, maar nu vind ik haar gemeen."
Ik: "Jup. Heel gemeen. Alle schrijvers zijn gemeen. Ik ook. Wacht maar af. ^-^"
Hatice: ":O Wat - oh. Wheee. *huilende emoji*"
Ik: ":p No worries. Nu nog niet. Nog niet. ^-^"

Ophalen van Herinneringen: Pantoum en Gekruist Rijm

Pantoum
Zoals jullie weten schreef en schrijf ik nog steeds gedichten. Waarschijnlijk hebben jullie het bericht met alle gedichten die ik toen dacht te hebben gelezen, maar vandaag herinnerde ik me plotseling dat ik nog een ander gedicht had geschreven, die ik op Quizlet had geplaatst en voor de rest nergens anders. Dat was ook de reden dat ik hem in eerste instantie niet had gevonden: ik kom alleen nog maar op Quizlet omdat ik daar soms naar Google heen wordt gestuurd.
Het gedicht was volgens Quizlet elf maanden geleden geplaatst (bijna een jaar geleden... wat gaat de tijd snel voorbij...) en valt daarbij officieel onder mijn kopje '2013' van mijn bestand 'Gedichten', waarbij enkel het elfje 'Samen' stond, die nu vergezeld wordt door het gedicht 'Tranen'.
'Tranen' was dus de titel van het gedicht, en zoals jullie misschien al hadden gezien in de titel (waarschijnlijk hadden jullie nooit gedacht dat het een dichtvorm zou zijn) dat het een 'Pantoum' is. Ook wel bekend als een Tibetaans gedicht of een Maleisisch vers, voor het geval je het zou willen weten. Zo niet, ik zeg het alsnog. Niets kan me ervan weerhouden.
Nu, een Pantoum (of Tibetaans gedicht, óf Maleisisch vers) is een twintig-regelige, niet-rijmende dichtvorm waarbij sommige zinnen worden herhaald. Het is nogal moeilijk te beschrijven, dus heb ik alles even (voor het gemak) in een schema gezet. Op mijn manier, natuurlijk. Dat houdt in dat ik woorden heb weggelaten en alleen de kernwoorden over heb gehouden, plus dat ik 'is' verander in '=' en 'plus' of 'en' in '+', én dat ik dingen afkort.

Regel 1: ik + kernwoord
Regel 2: ik + plaats
Regel 3: ik + zichtbare omgeving
Regel 4: gebeurtenis in connectie met kernwoord
Regel 5 = Regel 2
Regel 6: gevoelsreactie
Regel 7 = Regel 4
Regel 8: reactie
Regel 9 = Regel 6
Regel 10: belevenis
Regel 11 = Regel 8
Regel 12: zijn
Regel 13 = Regel 10
Regel 14: gevoel
Regel 15 = Regel 12
Regel 16: reactie
Regel 17 = Regel 14
Regel 18 = Regel 3
Regel 19 = Regel 16
Regel 20 = Regel 1

Misschien is zelfs het schema erg vaag, maar voor mij is het duidelijk (misschien omdat ik weet wat er bedoeld wordt).
Wel, ik heb jullie al wat theorie gegeven voor vandaag, maar nu iets anders: een Pantoum (of hoe je het wilt noemen; ik noem het gewoon Pantoum) wordt gebruikt om een situatie te verwerken en zorgt voor een verhelderend gevoel in je hersenen. Vaak komen ondergelegen emoties, gevoelens en gedachten naar de oppervlakte en begrijp je de situatie waarin je je bevindt of bevond beter.
Ik weet niet zeker of er iets was gebeurd rond die tijd, maar volgens mij kwam ik op het idee om dit gedicht te schrijven nadat ik een ander meisje een Pantoum had zien schrijven. Drie maanden nadat ik het had gelezen dacht ik er weer aan terug en ben ik drie uren opzoek geweest naar dat gedicht, en bovenal: de naam van de dichtvorm. Toen ik het had bevonden besloot ik een gedicht te schrijven, zonder ook maar enig idee over wat het zou gaan. Misschien kwamen ondergelegen emoties, gevoelens en gedachten naar de oppervlakte, want het was immers mijn laatste jaar op mijn basisschool waar ik vijf jaar lang ben gepest. Natuurlijk haal ik dan herinneringen op, wat ik eigenlijk elke dag doe, en misschien dacht ik daar onbewust aan toen ik het gedicht schreef.

"Tranen"
Ik huil...
Ik ben in een tranendal
Ik zie alleen mijn tranen
Er rollen tranen over mijn wangen
Ik ben in een tranendal
Vol verdriet en tranen
Ik zie alleen maar tranen
Ze rollen over mijn wangen
Vol verdriet en tranen
Ik wil het nog niet geloven
Ze rollen over mijn wangen
En eindigen op mijn lip
Ik wil het nog niet geloven
De tranen blijven maar rollen
En eindigen op mijn lip
Ik kan niet stoppen met huilen
De tranen blijven maar rollen
Ik zie alleen mijn tranen
Ik kan niet stoppen met huilen
Ik huil.

Gekruist Rijm
Het tweede gedicht waar ik het met jullie over wilde hebben is een gedicht dat ik twee maanden geleden heb geschreven, met een op het eerste gezicht onopvallende boodschap. Ik ga hier niet meer over uitleggen: lees en gij zult weten. O, en laat een reactie achter als je denkt te weten wat het onderwerp is.

"Stille Tranen Stromen"
Stille tranen stromen
Als watervallen in een diep dal
Terwijl ze 's nachts dromen
Over een ander heelal

Stille tranen stromen
Als rivieren in een bergpas
Terwijl ze 's middags worden ontnomen
Van alles wat hun lief was

Stille tranen stromen
Als plassen water in het zand
Terwijl ze 's ochtends aankomen
In een heel ander land

Stille tranen stromen
Als regen uit een zonloze lucht
Terwijl ze huilend worden genomen
Naar een plaats waar niemand ontvlucht

Stille tranen stromen
Als stralen uit een douchekop
Terwijl ze het noodlot moeten onderkomen
Raken ze doodop

Stille tranen stromen
Onopmerkbaar als stilte in geluid
Terwijl ze niet ontkomen
Aan het gif op hun huid

Stille tranen stromen
En niemand die ze ziet
Iedereen is aangekomen
In het levenloze gebied

Stille tranen stromen
Elk eerste jaargetij
Stille tranen stromen
Want zij waren nooit vrij

P.s. ik ben inmiddels bezig met het schrijven van een andere Pantoum, die ik (zodra ik hem af heb) zo snel mogelijk zal plaatsen.
P.p.s. ik waardeer het enorm als jullie je mening zouden willen geven over de gedichten (en mijn verhalen ook). Soms heb ik namelijk het gevoel dat ze een beetje... té zijn...

Metal Rock. Eh... ja... juist.

Wel, nu had ik laatst gelezen dat er meerdere manieren zijn om je schrijfvaardigheid te verbeteren. Eén van de dingen was dat je beter zou kunnen schrijven en dat je een betere concentratie zou hebben als je naar muziek zou luisteren waar je normaal nooit naar zou luisteren. Nu, ik heb een verschrikkelijke hekel aan Metal Rock, dus ging ik op Google de 100 "Greatest" Metal Rock Songs opzoeken en het kwam er op neer dat ik naar "Angel of Death" (want Made in Heaven gaat nu eenmaal over Hemel en Hel, Engelen en Demonen) van Slayer ging luisteren, en dat ik nu getraumatiseerd ben. Ik waarschuw je: luister het niet. Je ervaart een b.n.e. (bijna-doodervaring, voor degenen die de afkorting niet kennen (en ik lieg niet. Je hersencellen sterven af zodra je ernaar gaat luisteren. Ik meen het. Dit is een serieuze levensgevaarlijke bedreiging voor de mensheid)). Maar als je toch zo onverschrokken bent (geloof me: als je dit durft te doen ben je automatisch toegelaten tot de factie: een inwijding is overbodig), hier is de link. Speciaal voor u om extra lang te luisteren.
Heb medelijden met mij. Luister dàt, en bedenk dan dat ik normaal naar dìt luister (je moet het filmpje echt kijken... het is echt heel inspirerend (o, en ik luister niet alleen naar dit soort liedjes, maar ik houd van instrumentaal en anders luister ik naar nummers zoals All of Us of I Wouldn't Mind van He is We)). Maar nee, je houdt je gefocust en geconcentreerd op je schrijfwerk als je naar lelijke Metal Rock muziek luistert waar je doof van wordt. Nu komt het goede nieuws: het werkt wel. Dus ik ben nu weer opgeschoten met het herschrijven van Made in Heaven! Yeey! :D Binnenkort stuur ik wel een bericht als het klaar is. En dan wil ik graag dat jullie ook de herschreven versie lezen en daar je mening over geven (het is wel handig... sommige dingen komen nu later, maar andere dingen komen ook eerder...). :3
Nu, laat ik maar weer verder gaan met het molesteren van mijn prachtige trommelvliezen. *vertrekt gezicht in grimas door valse uithaal van Metal Rock zanger*

"Happy birthday to me! Happy birthday to me! Happy birthday! Happy birthday! Happy birthday to me!" Oh- and don't forget the others!

Ladiedadieda! *blaast lucht in een papieren toeter waardoor deze uitrolt en weer inklapt*
Vandaag is het (hoe onvoorspelbaar?): mijn verjaardag! Jeej! Helemaal fantastisch en zo: taart, cadeaus, feest, vrienden, familie, gezelligheid... maar néé, laat ik nu weer eens op de ongeluksdag van het jaar verjaren (en nee, het is niet vrijdag de dertiende. Althans... het is een week daarna...). Ik bedoel: wiskundetoets, vijf kilometer hardlopen (waardoor ik niet kan avondeten: ik moet om vijf uur vertrekken en ik ben om tien uur pas weer thuis. O- en, én ik heb last van mijn vergroeide bot in mijn linkervoet, mijn kuitspieren, en gisteren toen ik door mijn hurken ging om mijn tas voor school in te pakken voelde ik een soort bliksemschichtsteek in mijn enkels waardoor ik achterover met mijn stuitje op de grond viel (ware dat mijn reflexen niet zo snel zijn en dat de grond íéts te dichtbij was)), vroeg opstaan (vijf voor half zeven is niet prettig). En mijn oma dacht dat ik zondag pas jarig zou zijn (omdat ik het dan vier) en belde ons, om toen ik opnam te vragen of ze met mijn moeder kon praten, zonder mij te feliciteren of zo iets... *zucht* Vandaag is (hoe onvoorspelbaar?) perfect.
Nu, laten we overgaan op het leuke gedeelte (dus: buiten dat ik waarschijnlijk flauw ga vallen tijdens het rennen terwijl iedereen toekijkt (18.600 mensen wonen in die stad, mensen, het is oneerlijk!)): nu de toetsweek voorbij is en we alleen maar een paar (stomme) dingen over hebben (waarom moeten er nou weer twee sportdagen in één schooljaar zitten? Ik heb een angst voor sportdagen... is daar ook een gaaf woord voor? Dan lijkt het alsof ik medisch praat en zo als ik zeg dat ik niet mee kan doen...), heb ik veel tijd om te schrijven! :D
Dus, wat ik tot nu toe heb van Made in Heaven: (1) een nieuwe verhaallijn (complex maar duidelijk; veel beter dan de vorige) inclusief verschillende tijdbalken, (2) een herschreven samenvatting, proloog en eerste hoofdstuk, en (3) een lijst met wanneer welke hoofdstukken komen (dingen die eerst in het eerste hoofdstuk voorkomen komen nu bijvoorbeeld pas in het vierde hoofdstuk voor).
Wat De 25ste Hongerspelen betreft: als ik wat ik tot nu toe al heb geschreven heb herschreven (dus geen nieuwe dingen schrijven) ga ik het verhaal helemaal overlezen (verbeteren en misschien sommige stukjes herschrijven (kleine stukjes, onmerkbaar kleine stukjes, dat wel)) en hopelijk een hoofdstuk schrijven. Mijn prioriteit ligt echter nu bij Made in Heaven, omdat De 25ste Hongerspelen meer een experiment was in de tijd dat ik geen inspiratie en zin had in schrijven voor Made in Heaven.

Lots of Love,
Juliette

P.s. binnenkort komt er een boekrecensie van Als Ik Blijf en hopelijk ook van Wacht Op Mij, beiden van Gayle Forman. :)